Ervaringen
Eind vorig jaar stapelde bij mij de problemen zo hoog op dat ik niet meer normaal kon functioneren in mijn thuissituatie en op het werk.
Uiteindelijk werd ik door een van mijn collega’s gewezen op de praktijk van Lonny. Nadat ik een kennismakingsgesprek met haar had gevoerd werden eigenlijk al vrij snel een aantal dingen duidelijk. Ik wist precies waar de problemen vandaan kwamen maar wist absoluut niet hoe hiermee om te gaan,
Nadat ik in mijn tienerjaren al een aantal soorten therapie had ondergaan waarbij er weinig werd gedaan aan het oplossen of accepteren van de problemen stond ik een klein beetje sceptisch tegenover EFT. Ik begon met een lijst te maken in opdracht van Lonny om zo te zien wat er allemaal onder de oppervlakte borrelde. Dit had zowel met emotionele gebeurtenissen in het verleden te maken als het feit dat het voor mij extreem moeilijk was om af te vallen. Ik voelde me lusteloos, ging somatiseren en was zeer emotioneel. Na de eerste sessie voelde ik mij al vele malen beter.
Bij eerdere therapieën ben ik zeker een half jaar bezig geweest tot ik dacht, nu gaat het een stukje beter om vervolgens na een jaar weer diep in de put te zitten. Nu, ruim 2 maanden nadat ik EFT ben gaan toepassen voel ik me als herboren, inmiddels ben ik ruim 4 kilo afgevallen en nog niet klaar ! Ik kan eindelijk weer normaal functioneren en ga toekomstige problemen te lijf met EFT techniek die ik nu zo goed onder de knie heb.
Eindelijk ben ik de positieve meid en sta weer midden in het leven. Achteraf gezien denk ik, had ik dit jaren geleden maar ontdekt, dan had ik niet jaren lang rond gelopen met alle emotionele en fysieke klachten. Mede door Lonny mij heeft laten zien dat EFT een wetenschappelijk bewezen middel is om stress en negativiteit te verwerken ben ik ontzettend positief over de therapie.
D.v.d.L (22 jaar) maart 2010
Persoonlijk Verslag van een HELENDE REIS/ JOURNEY april 2010
van de heer P.H. te Amsterdam opgeschreven in het kader van zijn studie.
Van tevoren had ik een heel goed gevoel. Alsof ik heel lang naar dit moment heb toegewerkt en er nu echt klaar voor ben. En dat klopt ook, het voelt goed. Er zijn geen beperkingen om me hiervoor open te stellen en dan te laten komen wat er komt en te laten zijn wat er is. Ik stond buiten te wachten en voelde me in contact met de natuur om me heen, de lucht, de aarde. Dit bleek een voorbode te zijn.
Ik was wel een beetje zenuwachtig en nieuwsgierig over wat er boven zou komen. Ik ging zitten op mijn stoel en mocht me ontspannen. Ik deed mijn ogen dicht. Lonny vertelde mij op een zachte en warme manier om al mijn balast af te gooien, mijn maskers en zelfbescherming, de bovenste laag en die als het ware naast me op de grond te leggen als een harnas, Die heb je buiten nodig in het leven, maar hier niet.
Ik had de volgende thema’s voor mezelf bedacht: verdriet over het verlangen naar mijn moeder, zelfvertrouwen en gevoel van afwijzing. Dit vertelde ik aan Lonny. Zij vroeg me welke gevoel het meest aanwezig was, ik antwoorde ‘het gevoel van afwijzing.’
Lonny liet mij ontspannen en mijn aandacht naar binnen richten. Ze liet mij contact maken met mijn lichaam en de ruimte om mij heen en steeds verder, totdat ik mezelf voelde als het centrum van alles om me heen. Dit deed Lonny door middel van een soort geleide fantasie. Ze liet mij een voorstelling maken van mijn hart en dat hart vervult is van een oneindige stroom liefde. Ik kan een luikje opendoen waardoor het licht van deze stroom naar buiten schijnt. Ik mocht iemand meenemen naar binnen die mij dierbaar is en die ik kan vervullen met mijn liefdesstroom. Ik koos mijn vriendin. Langzaam werd deze stroom groter en vervulde heel mijn lichaam en mijn wezen. Ik voelde me onder gedompeld in een warme gloed. Ik visualiseerde mijn lichaam en mezelf van binnen.
Langzaam liet Lonny mij mijn energie mijn lichaam vullen en daarna bewegen richting de muur en verder, tot mijn energie alles omvatte en mijn wezen opgenomen werd in alle energieën. Ik voelde me het centrale punt in alles om mij heen. Toen vroeg ze mij door de energie te gaan, ‘laat je maar vallen’ . Ik ging er door heen. Voelde me ontspannen en waakzaam voor wat er ging gebeuren. Ik probeerde met mijn hoofd en gedachten alles te volgen en dat leidde een beetje af.
Lonny vroeg me te richten op mijn lichaam en elk lichaamsdeel te voelen en te onderzoeken. Ik vertelde dat ik een druk en pijn op mijn rechterborst voelde. Ze vroeg mij mijn aandacht te richten op die plek en het gevoel groter te maken, maak het maar 100 keer groter. Ik kreeg een warme gloed over mijn borst, een energie die steeds groter werd. Langzaam raakte ik me bewust van het gevoel dat er onder zat, namelijk verdriet, eerst een beetje en daarna steeds sterker. Ik moest het gevoel volledig ervaren. Het gevoel kwam mij heel bekend voor. En toen mocht ik door het gevoel zakken, ik voelde daarna ontspanning.
Ik probeerde me weer te focussen op een gevoel dat boven kwam, maar er kwam niets. Ik vertelde dat mijn hoofd erg gespannen was en zwaar aanvoelde. Mijn verstand was teveel aan het werk. Daarom liet Lonny me focussen op dit gevoel in mijn hoofd en dit steeds groter te maken. Toen voelde ik me weer in contact met mijn energie en ik kreeg een stormachtig gevoel door mijn lichaam die steeds sterker werd, het leek op een storm die door me heen ging. Ik vroeg mezelf af wat mijn gevoel daarbij was en dat was boosheid en frustratie uit machteloosheid. Ook dit gevoel was helemaal aanwezig tot ik er doorheen mocht. Ik voelde weer ontspaning, maar er gebeurde verder niks. Er kwam geen gevoel. Ik voelde dat mijn keel een beetje gevoelig werd. Het leek erop dat ik vast zat. Ik mocht van Lonny een mentor uitkiezen, ik koos mijn schoonvader die overleden is en noemde zijn naam. Lonny stelde mij een koets voor waarin ik samen met mijn mentor kon plaatsnemen. De koets ging in beweging en bezoekte elke plek in mijn lichaam. Het leek erop alsof ik geen contact kon maken met deze innerlijk voorstelling. Ik zat weer vast.
Lonny liet mij weer contact maken met mijn lichaam en voelen wat ik ervoer. Ik vertelde dat mijn keel weer een beetje gevoelig was. Ze vroeg mij samen met mijn mentor mijn keel van dichtbij te bekijken en te onderzoeken. Hier kon ik geen contact mee krijgen. Toen vroeg ze mij het gevoel in mijn keel groter te maken, wel 100 keer. Dat ging goed, er kwam een gevoel naar boven.
Ik voelde mij gespannen in mijn lichaam en zenuwachtig, dit gevoel werd steeds sterker, het was een heel heftig gevoel, het werd nog erger, het was angst, verwarring van het verlaten zijn, alleen te zijn, radeloos, machteloos, het gevoel te willen vastklampen aan iets of iemand maar dat niet kunnen, vechten, vluchten, verstoppen. Mijn mentor hielp mij hier door heen door bemoedigende woorden. Ik mocht door dit gevoel heengaan door me te laten vallen.
Ik voelde dat ik weer rustig werd en ontspannen, maar ik kwam weer niet verder, ik probeerde me te laten vallen, maar er gebeurde niks. Ik probeerde weer iets te voelen en gaf aan dat ik nog steeds beetje druk op mijn rechterborst voelde. Toen ik daar naar toe ging met mijn aandacht voelde ik warmte, dit was liefde. Het was een beetje beurs gevoel, er zat ook een beetje verdriet. Toen ik dit gevoel groter maakte voelde ik warmte door mijn hele lichaam. Ik mocht door dit gevoel heen gaan en dat lukte, er verscheen alleen donker om mij heen en verder niks, ik was ontspannen. Er gebeurde niks.
Lonny vroeg mij om mezelf te laten vallen, maar dat lukte niet, toen vroeg ze of het aanvoelde alsof ik vast zat in een net. Dit kwam overeen met wat ik voelde, alleen had ik hiervan geen voorstelling. Ik probeerde mezelf voor te stellen dat ik vast zat in een net. Zo voelde het wel. Lonny vroeg me of mijn mentor het net open mocht knippen, dat hielp mij niet om me te laten vallen. Het was net of ik me vasthield aan het net en me niet durfde te laten vallen. Ik wilde het met mijn verstand loslaten, maar mijn onbewuste werkte niet mee. Toen vroeg Lonny wie of wat ik nodig had om me te laten vallen ? Gelijk kwam mijn moeder in mij op en ik liet me ook direct vallen. Ik zag geen beeld, maar voelde alsof mijn moeder mij opving in haar armen. Ik durf me te laten vallen als zij me opvangt. Dit gevoel was heel intens. Het gevoel van veiligheid, bescherming, warmte, onvoorwaardelijke liefde, het gevoel van thuiskomen, het gevoel dat mijn grootste verlangen wordt vervult. Opgenomen in de energie van mijn schepping…..
Op dit niveau heb ik tegen mijn moeder gezegd dat ik van haar houd, haar mis, mijn moeder antwoordde niet. Ik voelde haar liefde en dat ze trots op me is. Het was alsof ze wilde zeggen dat ze haar leven heeft en ik het mijne en dat het niet anders kan. Toen Lonny na enige tijd vroeg of we afscheid wilden nemen, voelde ik dat ze om vergiffenis vroeg. Dat vervulde mij van blijdschap, liefde en verdriet. Het was een mooi gevoel dat zeker helend was. Dat betekent dat er niks meer tussen ons instaat. Ik aanvaarde haar vergiffenis en ik vertelde ik aan Lonny.
Toen moest ik afscheid nemen van haar en ik had er een beetje moeite mee, het was een beetje verwarrend. Ik mocht me weer focussen op mezelf en beschrijven wat ik ervoer. Ik voelde me weer het middelpunt in een groot energieveld. Ik was in mijn bron ‘Het Heelal’. Ik zag heel veel ruimte om mij heen, de lucht, de natuur en het water. Ik voelde me in een kolkende baan van energie die door mijn lichaam stroomt.
Lonny vroeg mij deze energie door mijn verschillende emotionele lagen te laten gaan. Bij elke emotionele laag stonden we stil en lieten we deze energie de emotie oplossen. Zo kon alles transformeren in mijn cellen. Mijn boosheid vertelde mij bv. deze energie te aanvaarden en positief te gebruiken. Bij verdriet om dit gevoel te aanvaarden en te koesteren. Het is een deel van mij. Tenslotte kwam ik weer terug en voelde nog de warmte en druk op mijn borst. De plek waar voor mij alles begon en die voor mij staat met de verbinding met mijn moeder, mijn liefde en verdriet met haar verbonden is.
Langzaam kwam ik weer terug in het hier en nu en opende mijn ogen. Ik mocht vanuit dit gevoel een brief aan mezelf schrijven, met een advies in de toekomst. Zo was opvallend dat mijn gevoel van afwijzing helemaal niet meer speelde. Ik voelde me heel moe en voldaan in heel mijn lichaam. Ik voelde dat er een proces op gang was gebracht in mijn hele lichaam. Als ik nu tegen mij problemen in mijn leven aankijk, zie ik die met volledig vertrouwen tegemoed. Ik voel dat ik alles aankan. Het was een hele bijzondere ervaring, waarvan ik voel dat het mij heel veel heeft gebracht.
Ik ben thuisgekomen bij mezelf, ik voel me weer veilig in mijn lichaam, in mijn huis.
——————————————————————————————————————————
In februari 2010 ben ik bij Lonny op de stoel gekropen en nu, een paar maanden later, heb ik daar nog geen moment spijt van gehad,
Na jaren getobd te hebben met mijn onzekerheid, perfectionisme, het moeilijk los kunnen laten van personen en gebeurtenissen uit mijn verleden, besloot ik aan mijzelf te gaan werken. Ik kon ervoor kiezen nog jaren zo door te leven, of nu in mijzelf te investeren en deze rottige obstakels op te ruimen.
Via de huisarts kwam ik terecht bij een psychotherapeut, waar ik onder andere gewerkt heb met EMDR, Mindfullness en cognitieve gedragstherapie. In de theorie allemaal methoden die prima aansloten bij mijn hulpvragen. Helaas bleek ik na ruim anderhalf jaar nog niet het gewenste resultaat behaald te hebben. Ik ontdekte wel waar mijn valkuilen lagen en kreeg meer inzicht in mijn gedachtepatroon, maar voelde ik me ook écht beter ? Stond ik steviger in mijn schoenen ? Hield ik van mezelf ?
Op advies van mijn beste vriendin ben ik me gaan richten op de meer alternatieve hoek. Alternatief, niks voor mij. Veel te zweverig, dat rare geklets, vreemde oefeningen……. Ik geloofde daar niet in. Ik stond erg sceptisch tegenover technieken als EFT. Een beetje kloppen en je probleem is weg. De Helende Reis, tja wel eens iets over gelezen, klinkt wel spannend, maar of dat ook echt werkt ?
Ik heb me er aan overgegeven, iets wat ik altijd lastig vond. Of het de methoden zijn die mij geholpen hebben weet ik niet. Wel weet ik zeker dat Lonny één van de belangrijkste schakels is geweest. Zij wist de juiste vragen te stellen die mij een spiegel deden voor zetten. Soms erg confronterend en emotioneel, maar wel effectief. Ik heb het erg gewaardeerd dat Lonny alle tijd voor mij heeft genomen. Ik voelde me bijzonder veilig, gerespecteerd en had al snel het vertrouwen dat ik alles tegen haar kon zeggen. Dat het goed was en goed genoeg.
Of nu al mijn obstakels zijn opgeruimd ? Nee dat kost tijd en ervaring. Ik zie mezelf nu lopen op een glad geasfalteerde weg. Hier en daar kom ik een kuil of een obstakel tegen. In plaats van weglopen en een ander pad kiezen, durf ik nu mijn schep te pakken en het probleem te lijf te gaan.
Met vertrouwen dat het goed komt en dat ik het kan ! M.U. -Utrecht Juli 2010
